Rozdział 1

"Oh, it's such a perfect day

I'm glad I spent it with you."

-Lou Reed

Rano, a właściwie już w południe Michaela obudził dźwięk niemiłosiernie hałasującego telefonu. Nie uśmiechało mu się odbierać, dopiero co zasnął, a już go brutalnie budzono drażniącym pikaniem. Przelotnie spojrzał na numer - Elizabeth - chcąc, nie chcąc wypadało porozmawiać. Leniwie podniósł się do pionu i nacisnął zieloną słuchawkę.

- Halo?

- Cześć Mike, dzwonię, bo chciałam spytać jak się czujesz. Karen mówiła, że tak sobie, więc trochę mnie to zmartwiło.

- Liz, jest wcześnie rano… - Mruknął przecierając zaspane oczy.

- Kochany już jest jedenasta, nie sądzisz, że czas najwyższy wstać? - Zaśmiała się jak zwykle zresztą, gdy go budziła.

- No dobra, zaraz wstanę. U mnie w porządku, niedługo zapomnę o zmartwieniach, nadchodzi trasa. - Westchnął na samą myśl o próbach i całym tym stresie związanym z koncertami i podróżami. Kochał fanów i kochał występy, a na scenie czuł się lepiej niż gdziekolwiek indziej, jednak reszta spraw nie należała do najprzyjemniejszych. Jego organizm nie radził sobie z ciągłymi zmianami stref czasowych i nadmierną adrenaliną, przez co miał jeszcze większy problem ze snem oraz długotrwałym zmęczeniem.

- Michael, pamiętaj że jakby coś się działo, coś cię trapiło to możesz mi się wygadać. Mam świadomość, rozwód to świeża sprawa, ale chyba wiesz... Nie mogło być inaczej. Lisa, przepraszam, że ci to mówię, ale chciała pieniędzy. Przypomnij sobie waszą intercyzę.

- Wiem Liz.  Ja a po prostu się przyzwyczaiłem do tego, że była przy mnie. No chociaż na początku…

- Sam widzisz ile się zmieniło. Teraz zaczniesz nowy rozdział w życiu. Znajdziesz kogoś lepszego, gwarantuję ci to. Może poszukaj w innym środowisku… Celebryci to raczej kapryśne osoby i ciężko jest znaleźć wśród nich drugą połówkę. Dobra, ale co ja będę truła. Trzymaj się kochany. Niedługo wpadnę do Neverlandu, to się zobaczymy. Buziaki. - Cmoknęła do słuchawki, jak miała w zwyczaju i rozłączyła się. Michael odłożył telefon i tępo wpatrywał się w beżową ścianę, na której wisiała kopia "Narodzin Wenus" Sandro Boticelli'ego. Sam nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Może Liz miała rację, może to wszystko to była umowa złudnie przypominająca małżeństwo? Prawda, początkowo Lisa i on byli szczęśliwi, ale później to uczucie zgasło, jak paląca się na delikatnym wietrze świeczka. Pojawiły się rozjazdy, coraz mniejsza ilość czasu spędzana razem, odmienne zainteresowania, no i najważniejsze pieniądze dla Lisy w spadku od Elvisa. Może rzeczywiście tak miało być? Nie miał najmniejszego pojęcia.

~*~

- Michelle i jak się czujesz? Mogę wejść? - Sophie oparła się o drzwi łazienki i oczekiwała na jakiś sygnał od przyjaciółki, która pół nocy umierała z powodu silnego bólu żołądka. Oczywiście dziewczyna czuwała przy niej, więc spanie miała z głowy. Na szczęście dzisiaj przypadało jej wolne i nie musiała iść do tej szczerze znienawidzonej przez siebie pracy.

- Jasne, właź. Tylko się nie wystrasz, bo wyglądam jak Godzilla.

- Oj nie jest tak tragicznie. - Przysiadła obok koleżanki opartej o klapę sedesu.

- Taaa, zawsze byłaś mistrzynią kłamstwa. - Przewróciła oczami, na co Sophie wybuchła śmiechem. - Dobrze, że chociaż tobie jest wesoło. Eh, błagam cię zajmij mnie czymś, opowiedz cokolwiek, bym nie myślała o tym cholernym żołądku. - Usiadła po turecku, przytulając do siebie poduszkę.

- No dobrze. Wczoraj miałam dość nieprzyjemną sytuację, gdy wychodziłam z klubu. Jakiś gość chciał mnie siłą zabrać do siebie do domu i prawie by do tego doszło, gdyby nie pewien blondyn. Jeffrey… Tak, miał na imię Jeff. To on mnie uratował, a później jeszcze opatrzył rozcięcie na policzku. Rozmawialiśmy chwilę i wydawał się być naprawdę miły i taki hm… opiekuńczy, mimo że znaliśmy się od godziny. Tylko coś mi w nim nie pasuje. - Zastanowiła się, a Michelle ponownie przewróciła oczami.

- Jak zwykle coś ci nie pasuje. Nie martw się, pewnie nie jest dealerem, ani alfonsem, ani kimś z mafii. Nie doszukuj się drugiego dna mała.

- Nie o to chodzi, po prostu mówił, że jest dźwiękowcem kapel z Sunset, a ja go jeszcze nigdy nie widziałam. Doskonale wiesz, że jeśli chodzi o zespoły i ich obsługę to mam do tego pamięć. Coś mi tu nie gra.

- Błagam cię, może jest nowy albo dopiero co przyjechał. Szukasz dziury w całym. A powiedz, był chociaż przystojny? - Michelle wymownie poruszyła brwiami, wywołując tym razem wywrócenie oczu u Sophie. Brunetka jak zwykle musiała patrzeć na jej nowych znajomych jak na potencjalnych przyszłych mężów, najlepiej przystojnych i bogatych. Być może miało to związek z jej nieciekawą przeszłością i wychowywaniem się w dzielnicy nędzy. Teraz, kiedy odbiła się od dna, szukała drogi do sławy i bogactwa, a to najprostsze było do zdobycia nie poprzez pracę, ale dobrego partnera. Sophie mimo iż ją kochała, nie popierała tego podejścia i planu na życie. Ona wychowana została inaczej. Rodzice od dziecka wpajali jej, że najpierw ma się dobrze wyedukować, a następnie zająć przyzwoitą posadę, która przyniesie duże zyski, a tym samym autonomię majątkową w ewentualnym związku. Cóż, mimo to, z nimi też nie do końca się zgadzała. Rodzice narzucili jej plan na życie, któremu musiała się sprzeciwić. Nie była typowym garniakiem, chętnym do funkcjonowania w biurze. Miała duszę artysty, kochała malować. Chciała sprawdzić się w tej roli, jednak początkowo było trudno i samoistnie została zmuszona do pracy w innym zawodzie, tudzież barmanki.

- Michie, doskonale wiesz, że gusta są różne. Według mnie był przystojny. Starszy ode mnie, może 35 lat, średniego wzrostu blondyn o ciemnozielonych oczach. Dobrze ubrany, bardzo gustownie. Ogólnie przyjemnie się na niego spoglądało. - Uśmiechnęła się delikatnie na przypomnienie jego radosnych oczu.

- A masz do niego jakiś numer? Z tego co widzę to wpadł ci w oko.

- Tak, to znaczy on ma mój numer. Sama nie wiem czy można mówić o “wpadnięciu w oko” po zaledwie godzinie znajomości.

- Czasami wystarczy jeden moment. - Puściła jej oczko, po czym nieoczekiwanie skrzywiła się i otworzyła klapę sedesu. - Sophie wyjdź natychmiast! - Zdążyła krzyknąć, a już chwilę później ponownie zwymiotowała. Przyjaciółka mimo dobrych chęci, nie potrafiła powstrzymać śmiechu. Czyżby Michie zrobiło się zbyt słodko od własnych słów? Zachichotała i opuściła pomieszczenie. Perspektywa wolnego dnia była cudowna. Nareszcie mogła skupić się na sobie i swych zainteresowaniach. Włączyła radio, akurat kończył się jej ukochany kawałek “Streets of Philadelphia” Bruce'a Springsteena. Zdążyła wyciągnąć sztalugę i farby, kiedy na cały dom rozbrzmiały pierwsze dźwięki “Black or White”. Bardzo lubiła Michaela, mimo to nie należała do nadgorliwych fanek gotowych dać się zabić za jedno jego spojrzenie czy dotyk. Ta piosenka jednak działała na nią szczególnie, nie potrafiła przy niej ustać, czy usiedzieć w spokoju. Jakaś nadprzyrodzona siła opanowywała jej ciało i wprawiała w ruchy. Może działo się tak za sprawą magicznego głosu Michaela, a może elektryzującej gry Slasha? Również tym razem piosenka porwała ją do tańca. Kochała to robić. Od dziecka uczęszczała na nauki jazzu, a następnie tańca nowoczesnego. Teraz zaprzestała lekcji, ze względu na małe zarobki.

 -„ Don’t tell me you agree with me when I saw you kicking dirt in my eye. But, if you’re thinkin’ about my baby it don’t matter if you’re black or white” - Pomrukiwała pod nosem kolejne wersy, skacząc radośnie, na nieszczęście mieszkających niżej sąsiadów.

- Eee Sophie, dobrze się czujesz? W domu wszyscy zdrowi? - Z łazienki wyszła Michelle i wpatrywała się w poczynania swej przyjaciółki.

- Tak, cudownie. A ty jak, już lepiej? - Zatrzymała się na chwilę, spoglądając na zmęczoną brunetkę. Nie wyglądała za dobrze, szczególnie te worki pod oczami.

- Trochę, chyba idę się przespać. Aż dziwię się skąd masz w sobie energię, przecież też nie spałaś.

- Może jestem cyborgiem? Albo czerpię energię z muzyki? - Podrapała się po głowie, robiąc minę myśliciela.

- Taaa z pewnością. Dobra ja się zwijam. - Machnęła niedbale ręką i zniknęła za drzwiami sąsiedniego pokoju. Cóż wypadałoby ściszyć radio i przestać wariować, a zabrać się za malowanie. W głowie Sophie już od dawna obecny był pomysł na obraz. Chciała przedstawić burzę, której się trochę bała. Nie miała to być jednak typowa burza, lecz taka która oddałaby jej emocje i lęki, co pozwoliłoby na osiągnięcie swojego rodzaju katharsis. Rozpoczęła pracę i wszystko całkiem dobrze szło, kiedy usłyszała telefon. W pierwszej chwili pomyślała, że nagle ktoś zachorował i musi dzisiaj iść do pracy. Jednak nie był to numer szefa, a jakiś nieznany.

- Halo? - Odebrała.

- Cześć tutaj eee… Jeffrey. Dzwonię póki mnie pamiętasz, a przynajmniej taką mam nadzieję. Pomyślałem sobie, czy może nie zechciałabyś gdzieś dzisiaj wyjść, o ile masz czas? Ja mam wyjątkowo wolne i brak planu na spędzenie dnia, więc od razu pomyślałem o tobie. - Faktycznie nie miał co robić, ponieważ Kenny Ortega, zajmujący się inscenizacją kolejnej trasy w ostatniej chwili odwołał spotkanie. 

- Dzisiaj? A o której godzinie dokładnie? - Przetarła twarz, lekko umazaną farbą i poprawiła niesforne włosy, opadające jej na oczy.

- Tak o 18:00? Pasuje ci?

- O, idealnie. Tam gdzie wczoraj?

- Ok. To jesteśmy umówieni. Do zobaczenia. - Sophie odrzuciła telefon na bok i szybko pozbierała wszystkie materiały. Cóż będzie musiała dokończyć później. Teraz należało się wykąpać, aby jakoś wyglądać. Jej obecny stan z pewnością nie był najlepszy. Rozwalony, luźny kok na głowie, twarz w farbach, ubrania zresztą podobnie. Miała jeszcze cztery godziny, więc nalała do wanny ciepłej wody i trochę płynu różanego. Perspektywa przyjemnej kąpieli była naprawdę kusząca, szczególnie po ciężkim tygodniu w pracy. Cały dzień szykował się interesująco, tym bardziej że miała ponownie ujrzeć Jeffa. Zadowolona zanurzyła się w wodzie i odpłynęła do krainy, w której nie było zmartwień. Tylko radość i relaks, to się liczyło.

-Sophie, idziesz gdzieś? - Zza drzwi dobiegł zaspany głos Michelle, która najwidoczniej przerwała drzemkę.

- Umówiłam się z Jeffrey'em.

- O proszę, a jednak. Mówiłam, że tak będzie, mówiłam. - Zachichotała i prawdopodobnie wróciła do siebie. Sophie nie miała siły wykrzykiwać, iż to normalne spotkanie osób, które poznały się wczoraj i nawet polubiły, lecz nie w kontekście miłosnym. Wyszła z wanny i zabrała się za suszenie robiących jej na złość swą dużą objętością włosów, a następnie mycie zębów. Kolejnym problemem okazały się być ubrania. Nie przepadała za sukienkami, nosiła je jedynie w wyjątkowych okazjach, podczas których nie wypadało ubrać czego innego. Tym razem postawiła na zwykły zestaw czarnych, długich spodni oraz trampek tego samego koloru, a także ciemną koszulę ze skórzanymi mankietami i kołnierzykiem, katanę i w razie chłodniejszego wieczoru - kawową ramoneskę. Nie wyglądało to najgorzej, zwłaszcza przy lekko pomalowanej twarzy dziewczyny i dobrze ułożonych włosach, które jednak okazały litość. Była gotowa, a do spotkania zostało jeszcze półtorej godziny. Biorąc pod uwagę korki, które tworzyły się o tej porze dnia ze względu na ludzi kończących lub jadących do pracy, postanowiła wyjść wcześniej. Nienawidziła się spóźniać, wolała być pół godziny przed czasem, niż dwie minuty po. To właśnie irytowało ją w rodzinnym domu. Nikt nie potrafił być punktualny. Jej bliscy zawsze mieli na wszystko czas, przez co wszędzie się spóźniali. Dosłownie. Do najbardziej spektakularnych popisów należało przyjechanie 15 minut po czasie na ślub jej kuzynki oraz na spotkanie z rodziną narzeczonej brata. Żałosne. Podczas samodzielnego życia nareszcie mogła odciąć się od złych przyzwyczajeń rodziców.

~*~

-Mike, zmień buty i te skarpetki! - Z drugiego pokoju dochodził głos Karen, od piętnastu minut walczącej z nim o przebranie obuwia, w którym każdy idiota by go rozpoznał. - Nie każę ci ubierać sportowych, bo wiem jak ich nie lubisz, ale na litość Boską wybierz inne.

- Ale kiedy te są najwygodniejsze. - Marudził, przyglądając się ukochanym mokasynom.- Dobra, zmienię je.

- No nareszcie, myślałam że nigdy tego nie usłyszę. - Zaśmiała się, spoglądając na jego naburmuszoną minę. W sumie nie jego, a Jeffrey'a Smitha. Musiała przyznać, że to było jedno z przebrań, które naprawdę jej wychodziło i sprawiało, że Michael wizualnie zmieniał się nie do poznania. Zdradzić swą osobę mógł jedynie po charakterystycznych dla siebie ruchach. - Dobra panie Jeffie, jest pan gotowy. Proszę się zabierać na dół do wozu, aby się nie spóźnić. - Dokonała ostatniej korekty piegów i odłożyła pędzel, wypuszczając go wolno.

- Dziękuję ci Karen, jesteś jak zwykle niezawodna. - Posłał jej najpiękniejszy uśmiech jaki tylko potrafił zrobić i wyszedł z pokoju, zostawiając ją samą z mętlikiem w głowie. Chyba kochała Michaela, ale doskonale wiedziała że nie będzie nikim innym jak tylko przyjaciółką i makijażystką. Trzeba było żyć z tą świadomością. Mimo to cieszyła się, że mogła przy nim być, że jej ufał. Kiedy tak rozmyślała Michael był już w drodze na spotkanie z Sophie. Zastanawiał się, jak będzie to wszystko wyglądać. Mimo doskonałego kamuflażu, czuł  adrenalinę związaną z maskowaniem się i możliwością ujawnienia osobowości.

- Panie Jackson, dzisiaj podobnie podążać za panem? - Uchylone zostało okienko od strony kierowcy i ukazała się w nim poważna twarz ochroniarza.

- Tak, tylko nieco dalej. Wczoraj nie było źle, ale nie chcę aby ktoś zauważył, że za mną chodzisz. Byłaby niezła jatka.

- Dobrze, za chwilę będziemy na miejscu. Jeszcze jakieś 2 minuty i może pan wysiadać. - Poinformował i zamknął szybę dzielącą świat gwiazdy i jego pracowników. Michael rozejrzał się po niewielkim skwerku, kiedy dostrzegł że Sophie wolnym krokiem idzie w stronę miejsca spotkania. Samochód zatrzymał się, a Michael ruszył w jej kierunku. Dziewczyna dostrzegła go i posłała nieśmiały uśmiech.

- Cześć Sophie. - Przytulił ją, tak jak miał w zwyczaju się witać, co dla niej było raczej niecodzienne. Tym bardziej po jednym spotkaniu.

- Witaj Jeff. - Uśmiechnęła się szerzej, wpatrując się w jego duże oczy, które od wczoraj były przedmiotem jej fascynacji.

- Odnoszę wrażenie, że poprzednio wyglądałaś inaczej. Miałaś krótkie, proste, blond włosy, a  teraz ich całkowite przeciwieństwo, długie, kręcone i brązowe.

- A tak, miałam perukę. Taki image na potrzeby baru, prawie wszystkie je nosimy. - Westchnęła.

- Pięknie wyglądasz. - Wypalił bez chwili zastanowienia, na co brunetka jedynie podziękowała, a jej twarz przybrała uroczych rumieńców. Rzeczywiście była atrakcyjna. Wysoka, o smukłym ciele, zgrabnych nogach, gęstych, brązowych z rudymi refleksami włosach, wydatnymi ustami i pięknym uśmiechem. - Gdzie chciałabyś spędzić dzisiejszy dzień? Może być Disneyland? - Zaproponował jedno z tych miejsc, które kochał najbardziej, a dziewczynie zaświeciły się oczy.

- Tak, uwielbiam karuzele. Kiedyś, jako dziecko całe dnie spędzałam na Coney Island w Nowym Jorku. Chyba do tej pory zostało coś we mnie z tamtych lat. - Zaśmiała się, a Michael pomyślał, że nareszcie znalazł kogoś o podobnych zainteresowaniach.

- W takim razie kierunek Disneyland. Ostrzegam, że kocham te najbardziej niebezpieczne atrakcje.

- Ostrzegam, że nie ma kolejki, na którą bym nie weszła. - Odpowiedziała identycznym do Michaela tonem, co wywołało na jego twarzy szeroki uśmiech. Dziwne, mimo iż nie znali się długo, a wręcz bardzo krótko, to nie mieli problemów z komunikacją, czy nieśmiałością, z którą jedno i drugie codziennie walczyło. Jakby znaleźli nić porozumienia, opartą na podobnych poglądach i pasjach.

- W takim razie zapraszam do samochodu, zawiezie nas mój kolega, bo ja i prowadzenie wozu, to ekhem… nie najlepszy pomysł. - Zaprowadził brunetkę do auta i w duchu dziękował sobie, że jest terenówką, a nie jakąś limuzyną, która jak na jego rzekome standardy życia, byłaby co najmniej dziwna. W środku brzmiała akurat piosenka Queen “Don't Stop Me Now”, swą energią wprawiająca ich w jeszcze lepszy nastrój.

- O nie, znowu Michael Jackson. On mnie prześladuje. - Zaśmiała się, kiedy puszczono “Blood on the Dance Floor” z jego nowej płyty. Mężczyzna zrobił zdezorientowaną minę, a Sophie tłumaczyła dalej. - Dzisiaj rano, nie byłam w stanie zacząć malować, bo w radio puszczono “Black or White”. Ten człowiek zawsze wprawia mnie w taneczny nastrój, do tego stopnia, że rzucam wszystko i oddaję się muzyce. No sam posłuchaj, przecież do tego nie da się usiedzieć spokojnie.

- No faktycznie. - Zaśmiał się widząc ciało brunetki chodzące w rytm autorskiej piosenki. Śmieszna sytuacja, słuchać o sobie z ust osoby, która nie jest świadoma kim jesteś. Nie ukrywał jednak zadowolenia z faktu, że Sophie docenia jego pracę i w ten sposób na nią reaguje.

- A ty lubisz Michaela Jacksona? Jakiej muzyki słuchasz? - Spytała, a “Jeffrey'a” wprowadziło to w lekkie zakłopotanie. Miał mówić, że lubi samego siebie? To podchodziłoby pod lekki narcyzm.

- A no, czasem go posłucham. Uwielbiam Jamesa Browna, Dianę Ross, Franka Sinatrę, raczej tych starszych wykonawców, jednak jestem otwarty na nowe propozycje.

- Też ich lubię, jednak chyba bliżej mi do rockowych brzmień. Mój brat zaraził mnie słuchaniem Rolling Stonesów, Aerosmith i Deep Purple.

- O proszę, wydawało mi się że coś ze spokojniejszej muzyki preferujesz. - Jak widać pozory mylą. Sophie ponownie go zaskoczyła.

- Tak wiem, nie wyglądam zbytnio na ostrą laskę. -Zaśmiała się, przypominając swoją dawną przyjaciółkę, która wprost przeciwnie do niej musiała eksponować przynależność do danej subkultury i nawet w trzydziestostopniowe upały nosiła glany i ramoneskę. Jej atrybutem były odstraszające większość osób pieszczochy na nadgarstkach, gęsto pokryte ćwiekami.

- Chyba jesteśmy na miejscu. – Ich oczom ukazał się Disneyland Park, który w promieniach zachodzącego słońca wyglądał wyjątkowo pięknie, tak baśniowo. Przypominał dzieciństwo, jedno szczęśliwe i beztroskie, drugie utracone, starające się powrócić w wieku dorosłym.

Wysiedli z samochodu, a dzięki dobremu przyjacielowi Michaela, pracującemu tutaj, weszli bez kolejek. Nie uszło to uwadze dziewczyny, jednak nie pytała, była zbyt zajęta i oczarowana otaczającymi ją świecącymi atrakcjami. Zamek Disney’a sprawił, że myślami wróciła do czasów, w których wyobrażała sobie, że jest księżniczką, do której wkrótce przyjedzie rycerz na białym koniu i będą żyć długo i szczęśliwie. Ta dziecięca wizja nieco ją rozrzewniła.

- Jak tu jest cudnie. Gdzie idziemy w pierwszej kolejności?

- Gdzie tylko chcesz, zaraz obok jest King Arthur Carrousel. – Wskazał na okazale zdobioną, mieniącą się milionem światełek karuzelę. – Twoja mina mówi wszystko, musimy tam iść. – Zachichotał i stanęli w kolejce, która o dziwo nie była aż tak długa, bo po kilku minutach siedzieli już obok siebie na błyszczących rumakach. Wydawało im się, że czas stanął, a oni wrócili do przeszłości i wirują dookoła tego magicznego świata. To sprawiło, że zbliżyli się do siebie w kontekście bycia dobrymi znajomymi. Michael widział w Sophie prostoduszną istotę, która tak jak on poszukiwała szczęścia i odnajdywała je właśnie w takich sytuacjach jak te. Ona natomiast, mimo iż zawsze podchodziła do ludzi, a szczególnie mężczyzn z dystansem, to przed Jeffrey’em nie czuła krępacji. Był nieco inny niż wszyscy, nie wiedziała dokładnie, co sprawiało, że się wyróżniał, ale powoli zaczęła mu ufać. Gdyby widziała to jej matka, chyba zatłukłaby ją na śmierć. Zawsze dmuchała na zimne, jeśli chodziło o Sophie i często nie pozwalała jej na kontakty z chłopcami. W tej sytuacji dostałaby ataku złości, widząc ukochaną córeczkę z nowo poznanym mężczyzną w Disneylandzie.

- Jeffrey, możemy teraz iść na Peter Pan’s Flight? Na planie widziałam, że jest tu coś takiego, a ja, może uznasz to za dziecinne, ale kocham tą bajkę. – Spuściła wzrok jak pięcioletnia dziewczynka, która właśnie przyznała się do przeskrobania czegoś.

- Chciałem ci to samo zaproponować, bo sam uwielbiam Piotrusia Pana i nie wyobrażałem sobie wizyty w Disneylandzie, bez zaliczenia tej atrakcji. Musimy kierować się prosto. Niedaleko będzie też Matterhorn Bobsleds, to się przejedziemy. Osobiście kocham tę kolejkę. – Żwawym krokiem ruszyli w stronę Peter Pan’s Flight. To miejsce okazało się być jeszcze bardziej magiczne, niż poprzednia karuzela. Być może ze względu na ich przywiązanie do bajki. Zasiedli do statków, które złudnie przypomniały te z teledysku Michaela „Childhood”.  Maszyna ruszyła i zabrała ich w podróż do Nibylandii. Zanim jednak tam dotarli, musieli przelecieć kawałek przez ciemny tunel, który wprawił brunetkę w zakłopotanie. – Sophie, wszystko w porządku? – Spytał Michael, widząc jak ciało dziewczyny się spina.

- Jeff, ja się boję ciemności. – Wyszeptała, a jej oddech był ciężki i nierównomierny. – Od dzieciństwa próbuję z tym walczyć. – Usprawiedliwiała się, bo było jej głupio. Nic nie potrafiła na to jednak poradzić. Jako dziecko, często zostawała sama z bratem na noc i kiedy on zasypiał, Sophie pilnowała mieszkania. To wtedy narodził się w niej lęk przed ciemnością. Miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, chce zrobić krzywdę. Rodzice nie mieli czasu by jej pomóc i po prostu pozwalali na włączoną lampkę podczas spania, co praktykuje zresztą do dzisiaj.

- Mogę ci jakoś pomóc? Coś cię uspokaja? – Pytał troskliwie, martwiąc się o brunetkę, której wzrok stawał się coraz bardziej mętny. – Daj mi rękę, może będzie ci raźniej. – Złapał jej chłodną dłoń, nie martwiąc się jak to wygląda i czy się nie wygłupi. Nie chciał aby zemdlała. – Popatrz, już zaraz wlecimy do Nibylandii, będzie jaśniej. – Wskazał na źródło światła, co wraz z połączeniem jego ciepłego uścisku przywróciło ją do stanu trzeźwości. – Już lepiej?

- Tak, dziękuję. Okropnie mi głupio, przepraszam za tamto.

- Nie martw się, każdy ma jakieś lęki. Ja na przykład boję się małych psów. Mam do nich uraz i nie potrafię się przełamać. Nie przejmuj się tym. – Posłał jej piękny uśmiech. – Patrz Kapitan Hak. – Wskazał na postać stojącą naprzeciwko Piotrusia. Widok był nieziemski. Wszędzie pełno światełek imitujących gwiazdy i baśniowych postaci.

- W dzieciństwie zawsze chciałam, by ktoś zabrał mnie do Nibylandii. Podobnie jak wierzyłam, jeszcze do dziewiątego roku życia, że jeśli odnajdę magiczny pył, to będę latać. – Zaśmiała się, było jej o wiele lepiej niż przed chwilą. Niestety wycieczka przez świat Piotrusia Pana dobiegała ku końcowi. Odwiedzili jeszcze kilka innych atrakcji, biorąc tym razem pod uwagę fobię brunetki. Czas upływał niemiłosiernie szybko. Nim się obejrzeli, do zamknięcia zostało pół godziny i powoli należało się ewakuować. W drodze powrotnej kupili jeszcze watę cukrową, przy jedzeniu której mieli równie dużo ubawu, co w sali krzywych zwierciadeł. Obydwoje oblepili sobie nią twarze, przy czym Sophie dodatkowo długie włosy.

- Dziękuję ci Jeffrey za ten cudowny dzień. Nie wiem jak się odwdzięczyć. Było wspaniale. – Powiedziała, kiedy podjechali pod jej dom i trzeba było się rozstać.

- Mówiłaś coś, że malujesz. Chętnie kiedyś zobaczę twoją kolekcję dzieł. Bardzo lubię malarstwo.

- W takim razie zapraszam, daj mi znać i wpadaj kiedy tylko zechcesz. Adres znasz, mój numer masz. Jeszcze raz za wszystko dziękuję. – Uśmiechnęła się szeroko i nieśmiało go przytuliła.

- Nie ma za co, cieszę się, że ci się podobało. Do zobaczenia niebawem.

- Cześć! – Rzuciła radośnie i wyszła z auta. Kiedy tylko zniknęła za drzwiami klatki schodowej, wóz Michaela ruszył w stronę Neverlandu. Był czas najwyższy aby wrócić do domu, w którym będzie zbierał siły na nadchodzącą trasę – HIStory Tour.

Tymczasem rozanielona Sophie wpadła do mieszkania z ogromnym uśmiechem na ustach, co nie uszło uwadze Michelle siedzącej na kanapie i wcinającej lody podczas oglądania jakiejś komedii romantycznej.

- I jak się bawiłaś? Widzę, że randka udana.

- To nie była randka, ale było cudownie. Jeffrey zabrał mnie do Disneylandu w Anaheim. Nawet nie wiesz jak się tam wybawiłam. – Opowiadała podekscytowana, jednak jej słuchaczka nie miała humoru na rozmowę i jedynie potakiwała jej od czasu do czasu.

- Cieszę się, że ci się podobało, jednak nie sądzisz, że zwykły dźwiękowiec z Sunset nie zarabia aż tyle, aby tak o, od niechcenia zabrać kogoś do Disneylandu?

- Teraz ty szukasz dziury w całym. Jeffrey mówił, że dorabia rozdawaniem ulotek i ciągle szuka innych źródeł uzyskania pieniędzy. Wydaje mi się, że po prostu uczciwie i ciężko pracuje.

- To tym bardziej powinnaś się zastanowić, czy aby na pewno było to spotkanie czysto przyjacielskie. – Zauważyła mierząc przyjaciółkę. Trochę jej zazdrościła. Sophie od zawsze miała lepiej niż ona. To Sophie miała normalne dzieciństwo, to Sophie szybciej znalazła pracę, i to Sophie zawsze wzbudzała większe zainteresowanie mężczyzn. Michelle kochała ją, jednak nie potrafiła opanować zazdrości, która wlewała gorycz w jej i tak dawno złamane serce.

- Błagam cię, on wydaje się być bardzo dobrym kolegą, nikim więcej. Tym bardziej za wcześnie jest mówić o jakichkolwiek uczuciach. Spotkałam go przecież wczoraj. – Zbulwersowała się podejściem swojej przyjaciółki. Poszła do łazienki, aby zmyć makijaż i kontynuowała wywód. – Co prawda jest wspaniałym człowiekiem o podobnych zainteresowaniach, jednak wciąż nie znam go zbyt dobrze. Aby zawiązać przyjaźń potrzeba tygodni, jak nie miesięcy. Wiesz o czym mówię. Zobaczymy co z tego wyniknie. 

____________________________________________

Zapraszam do wciąż uzupełnianej zakładki "Wspomnienia".

Chciałabym również podziękować za pozytywne komentarze 

pod prologiem i zachęcam do dalszego opiniowania mojej

twórczości.